Anne – wereldberoemd zonder het te weten

Zondagmiddag, een stralende zomerdag en wij zijn onderweg naar Theater Amsterdam. Samen met mijn ouders ga ik naar Anne. Haar boek, een film, televisie-serie, op hoeveel manieren kun je haar verhaal vertellen? Zou het niet teveel lijken op wat al bestond? Jessica Durlacher en Leon de Winter wisten een totaal nieuwe interpretatie te geven aan het verhaal van een meisje dat nooit volwassen werd.

Kortgeleden was ik al in Theater Amsterdam voor de musical Sky. Nu ik het theater kende was ik nog meer benieuwd hoe de theaterproductie eruit zou zien. Ik had al verhalen gehoord over een nagebouwd Achterhuis, de treinrails en kon dit nu met eigen ogen zien.

Het begint in Parijs na de oorlog. Anne komt een uitgever tegen die later haar jeugdliefde Peter Schiff blijkt te zijn. En daar is een beetje verwarring. Iedereen weet immers dat Anne de oorlog niet overleefd. Haar vader Otto was de enige overleefde van de onderduikers die in het Achterhuis zaten. Maar hoe kan het dan? Door deze twist ben ik nog meer benieuwd hoe het verhaal af zal lopen.

Ik zou hele stukken kunnen schrijven over de naïeve Anne die geweldig gespeeld wordt door Eva Heijen, of hoe het geweldige decor eruit ziet. Immers het Achterhuis staat er echt. Je ziet precies hoe het huis aan de Prinsengracht er uit heeft gezien. Voor het kantoor achter de boekenkast de gang naar het Achterhuis waar Anne met haar familie onderduikt. Over de nieuwe inzichten die het me brengt nu het zo voor me gespeeld wordt. Maar het allermooist vind ik het kinderlijke van Anne. Zo enthousiast en nog zo vol leven, zo vol met dromen.

De laatste scene zorgt voor een brok in mijn keel. Anne zit samen met haar zus Margot op een treinrails. Ze zijn gebroken, het leven in het kamp breekt ze op. Anne en Margot hebben allebei de tyfus wat ervoor zorgt dat ze dromen en Anne droomt over Parijs waar ze een uitgever ontmoet, wat het begin van het stuk verklaard.

Anne eindigt met de woorden: ‘Ik verwacht… Ik hoopte zo erg… Ik droomde… Voor altijd droomde ik…’

Minutenlang blijft het doodstil in de zaal. Nog geen snik, geen kuch is te horen. Iedereen is geraakt.

Dan komen de eerste mensen weer op en niemand durft de stilte te doorbreken. Heel voorzichtig begin ik te klappen en al snel volgt de rest. Een staande ovatie en wat was die verdient. De makers, de acteurs, de productie ze hebben het verhaal van Anne opnieuw verteld. Bleven dichtbij haar verhaal en bij haar droom die werkelijkheid werd, maar ze nooit zou meemaken. Ze werd, nee, ze is een wereldberoemde schrijfster.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *