Samen in hetzelfde schuitje

Story Boat
Via een van mijn beste vriendinnen Lisa kwam ik bij Eventplaats terecht. Deze organisatie organiseert activiteiten en workshops met als doel nieuwe mensen te leren kennen. En dit kan op allerlei manieren. Een cocktailworkshop, of een workshop over presenteren. Wij gingen naar de Story Boat, een boottocht in Haarlem waarin we aan de gang gingen met ons eigen verhaal. Niet als presentatie, maar wat heeft jou gevormd en hoe kun je dit inzetten?

Het was mijn eerste keer dat ik naar iets van Eventplaats ging, Lisa was al een keer eerder geweest. Het ontvangst was informeel en de sfeer was gelijk goed. We waren met minder mensen dan verwacht en we hadden mazzel met het mooie weer. Brigit had heerlijke hapjes gemaakt en we konden onderweg. Nadat iedereen wat te drinken had gaf Richard, de bedenker van Eventplaats een korte introductie en vervolgens moesten we een vier vragen invullen. Verwachtingen, waarom we ons hadden opgegeven, wat het leukst in je leven is en wat je het meest mist. Daarna gingen we dit aan de rest presenteren. En aangezien we samen in een bootje zaten, was er niet echt een mogelijkheid om weg te lopen. We zaten samen in hetzelfde schuitje.

Hoewel dit nog maar het begin was, voelde ik hem wel. Wat ik het meeste mis is rust. Dat is iets wat ik zo graag zou willen. Ik vertelde gemakkelijk over mijn burn-out, over mijn eetstoornis en de oorzaak hiervan. Niemand die raar reageerde. Sterker nog, mijn verhaal werd herkend en ik voelde me begrepen. Richard vroeg bij iedereen door, wilde het verhaal erachter weten. Ik vond het bijzonder hoe hij het deed. Hij stimuleerde je, gaf je kracht en zorgde voor een setting waarin niemand zich hoefde te schamen voor haar verhaal. Richard vertelde ons dat we allemaal prachtige verhalen hadden en dat we ons geen acht moesten geven, maar dat we moesten indenken dat wanneer wij ons verhaal vertelde een tien waren. Kortom nog een ronde.

Deze ronde ging over wat het leukst in je leven was. Voor mij de makkelijkste vraag om te beantwoorden: CliniClowns natuurlijk. Schreef niet voor niks een blog over deze helden. Ik vertelde mijn verhaal en vervolgens kreeg ik de opdracht om het verhaal nog een keer te vertellen alleen moest het voor tachtig procent over mezelf gaan en twintig procent over CliniClowns. Ik dacht na over hoe ik dit moest doen en ik brak. Tranen. Ik kwam tot het besef waarom CliniClowns mijn helden zijn…

Zo vaak heb ik mij in mijn leven niet gehoord gevoeld, niet gezien. Ik was gewend om mezelf weg te cijferen. Zonder dat iemand dit ooit gevraagd had. Kwestie van het aard van het beestje, van mij. Door het ongeluk wat ik kreeg kon ik mezelf niet wegcijferen. En daar voelde ik me zo schuldig over. Ik had het gevoel dat ik de aandacht afpakte, wegnam van de mensen die het echt nodig hadden. Ik wilde het allemaal zelf oplossen, niet om hulp hoeven vragen. En toen kwamen daar de CliniClowns. Ze zagen mij. Niet Lindsay van het ongeluk of iets anders, maar gewoon Lindsay. Ze zagen wie ik ben. En ik hoefde er niks voor te doen. Bij CliniClowns hoef ik nooit om hulp te vragen. Zij helpen al voordat je de vraag gesteld hebt.

5 thoughts on “Samen in hetzelfde schuitje

  1. Chantal Dentro schreef:

    Mooi kwetsbaar en persoonlijk verhaal. Dat moet een magische boottocht geweest zijn!

  2. Monique schreef:

    Mooi verhaal

  3. […] leven, waar je je energie uit haalt, maar ook wat je mist in het leven. Hoe het eraan toe ging is hier terug te […]

  4. […] leven, waar je je energie uit haalt, maar ook wat je mist in het leven. Hoe het eraan toe ging is hier terug te […]

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *