Loslaten

Lief dagboek,

Loslaten 1

18 november 2016. De dag waarop ik de kliniek achter me ga laten. Dat ik een jaar lang therapie heb gevolgd. Heel vaak ben gevallen, maar nog vaker ben op gestaan. Toen mijn psycholoog vertelde dat ze dacht dat ik er dan klaar voor was om het alleen te doen, schrok ik. Ben ik echt al zo ver? Ben ik mijn eetstoornis de baas? Ik twijfelde, hoe gaat het daarna verder?

Na een paar dagen werd ik zekerder. Ik ben er inderdaad dan klaar voor. Het afgelopen jaar heb ik persoonlijk een enorme groei doorgemaakt. Heb gestruikeld, gehuild, boos, nee woedend ben ik geweest. Soms op anderen, maar het vaakst op mezelf. Hoe heb ik dit allemaal kunnen laten gebeuren?

Loslaten 2Stap voor stap verwerkte ik de dingen die ik niet verwerkt had. Ik mocht ze loslaten en hoefde niet meer in overlevingsstand te overleven. Ik mocht ook genieten, echt genieten van het leven. Zonder daarvoor bang te zijn en letterlijk een muurtje om me heen te bouwen. In de kliniek waar ik nu nog in behandeling ben kon ik onder begeleiding achter dat muurtje kijken. Ik beschreef de therapieën wel eens als het pellen van een ui. Elke keer ging er een laagje af en kwam ik dichterbij mezelf. Al dat verdriet wat er achter zat en alle woede die ik voor mezelf voelde. Ik kon het eindelijk vertellen en dat ging samen met heel veel tranen.

Samen met mijn psycholoog ben ik nu een terugvalpreventieplan aan het schrijven. Hoe ga ik om met een terugval en wie kan me daarbij helpen? En die laatste vraag raakt me. Ik durf me kwetsbaarder op te stellen naar vriendinnen. Ik mag in mijn handjes knijpen met kanjers van mensen om me heen. Zonder hen had ik dit avontuur niet aangedurfd. Maar zij hielden mijn hand vast, veegde de tranen van mijn gezicht. Uiteindelijk moet je het alleen doen, maar ik heb nooit alleen gestaan. Dus 18 november en daarna, kom maar op!

Ik kan niet wachten.

Liefs, Lindsay

Loslaten 3

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *