Houdt het dan ook nooit op?

16 november 2016. Dan is het precies 11 jaar geleden. Dan is 16 november alweer 11 keer voorbij gekomen nadat ik 16 november 2005 een ongeluk kreeg. Dit jaar valt het op een woensdag. Net als toen. Alleen door het berichtje wat ik zondagavond kreeg was 16 november 2005 even heel dichtbij.

img_6828Het is mijn broertje die mij een link doorstuurt van de krant. De regiokrant uit de regio waar ik opgroeide. Middels de link wordt ik doorgestuurd naar een artikel over een fietster dat gewond is geraakt door een aanrijding met een bestelbus. Precies op dezelfde kruising en ook met een bestelbus. Precies op mijn kruising. Heel even staat de wereld stil. Houdt het dan ook nooit op?

Lamgeslagen was ik. Hoe ernstig zou het zijn? Hoe erg zou haar leven nu overhoop liggen? Zou ze oké zijn? Misschien is het slechts een gebroken been? Maar nog erger voel ik mijn verdriet, mijn woede. Wanneer houdt dit op?

Mijn ouders bellen bezorgd of ik wel oké ben. Zij hadden niks van het ongeluk meegekregen, terwijl ze er nog steeds vlakbij wonen. Wellicht dat het dan meevalt? Gaat het meis? Ja het gaat. Mijn stem breekt. Papa probeert mij gerust te stellen. Dit hoort erbij, hoe naar ook. De weg blijft gevaarlijk hoewel hij drie jaar terug is aangepast. En dit ongeluk bewijst dat maar weer eens. Spijtig genoeg.

Ik voel weer wat zij voelt. Ik voel wat mijn ouders toen voelden. Toen een politieauto het erf opkwam. Mama wist toen genoeg. Ik was het, haar dochter Lindsay die een ongeluk had gehad. En het was nog maar de vraag of ik het zou gaan halen. 11 jaar na dato en ik ben er nog steeds. Heel even ga ik terug naar 16 november 2005. Heel even voel ik mijn verdriet, heel even dat gevoel van onmacht. En dan het besef. Ik ben weer opgestaan. Als ik het kan, kan zij het ook.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *