Even in mijn veilige bubbel…

Ik heb de behoefte om te schrijven, dingen op papier te zetten. Ik wil dit op papier zetten, ik weet alleen niet hoe. Nog maar twee zinnen en de tranen prikken in mijn ogen. Wat is het toch oneerlijk in de wereld… Maar goed, laat ik maar beginnen waar het allemaal begon…

Zondagavond en we staan op het punt om te beginnen met werken. Eigenlijk werk ik niet op zondag, maar vandaag val ik voor een collega in. We hebben een Facebook-actie gehouden en ik wil op Facebook kijken hoeveel reacties er zijn. Dat kan ik niet vinden en ik ga terug naar mijn homepage. Daar staat in bericht dat alles stil doet staan.

Gebeurtenis: Overleden. Huh? Maar, wat? Dit kan niet waar zijn. Nee, dit kan niet. Ik stamel het uit. Een oud-klasgenoot is overleden. Zaterdag, na een verkeersongeval. Hoe dan? De wereld om me heen draait door, maar ik ben even bevroren. Het bericht knalt binnen. ‘Gaat het Linds?’ En ik breek, tranen. Dit is niet eerlijk. Dit kan niet, dit mag niet! Het is te dichtbij. ‘Wil je naar huis? Als het niet gaat kan dat hoor.’ Nee, ik wil werken, maar ik heb even tijd nodig.

In de kleedkamer trek ik me terug om mijn ouders te bellen. Ook zij schrikken. ‘Wat is er gebeurd?’ Een ongeluk, dat is alles wat ik weet. Ze kennen hem ook. Hij is postbezorger en bracht weleens pakketjes voor mijn ouders. Als ik bij mijn ouders was maakte we even een praatje, hoe alles ging enzo. En via Facebook zie je toch een beetje waar iedereen zich mee bezighoudt.

Ik voel me zo verschrikkelijk dubbel. Het is niet eerlijk! Het is lastig uit te leggen wat ik voel. Maar ik kan het gewoon niet rijmen. Waarom overleef ik een ongeluk en hij niet? Begrijp me niet verkeerd ik ben blij dat ik er ben, het is alleen zo ontzettend dubbel en niet te begrijpen.

De liefste collega’s helpen me door de avond heen. Laten me praten, helpen me de emoties even naar achteren te brengen zodat we ons werk kunnen doen. We willen de gasten een mooie avond bezorgen, hoe dubbel alles nu ook voelt. De gesprekken met de gasten en onderling bieden me afleiding, zorgen voor een beetje adem. Terwijl in mijn hoofd het nieuws nog moet gaan landen en mijn hoofd overuren maakt.

Dus mocht je mij de komende dagen tegenkomen en je afvragen waarom ik zo wazig voor me uit kijk. Ik zit even in mijn veilige bubbel, omdat ik de wereld niet begrijp.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *