Alles goed?

Toen ik bezig was met het opzetten van Kleine Vlinder wilde ik eerlijkheid brengen. Eerlijkheid in de wereld van het internet, waar iedereen het perfecte leven lijkt te leiden. Alleen merk ik dat ik dit de laatste tijd doodeng vind. Wat gaat iedereen wel niet van mij denken. En op dit moment kan ik nog niet alles delen. Maar alles goed? Nee, bij mij heel even niet.

Op het moment is er een gevecht gaande in mijn hoofd. Ik heb last van goede en donkere dagen. Van goede en donkere momenten in mijn hoofd. En de donkere dagen, de donkere momenten zijn er op dit moment het meest. En wat het zo lastig maakt, is dat ik nog zo graag, zo erg wil genieten van het leven.

Twee maanden lang wist ik het verborgen te houden. Mijn muurtje was omhoog en niemand zag het verdriet achter mijn lach. Maar na twee maanden brak ik en kon ik niet meer. De donkere wolken braken door en het regende alleen maar. Tranen van verdriet. Stapje voor stapje ging ik dit mensen vertellen. In eerste instantie de mensen die het meest dichtbij stonden. Papa en mama stonden direct klaar, maar mijn beste vriendinnen ook. ‘We zijn er voor je Linds, wat je ook nodig hebt’. Een keer blijven slapen, een keer even janken of een keer alleen maar praten. Ik mag het allemaal.

In de afgelopen tijd hebben ook mensen die niet direct in mijn vriendenkring staan laten weten dat ze er willen zijn. En wat vond ik het lastig om hen het te vertellen. De schaamte was zo groot, de schaamte is nog steeds groot. Desondanks durf ik om hulp te vragen. Ik weet namelijk dat ik het nodig heb, en hoewel ik me dikwijls te veel voel, weet ik dat ik dat niet ben. Ze bieden het mij immers zelf aan. En soms heb ik ook goede dagen en dan denk ik alles goed? Nee, maar dat komt wel weer. Ooit;

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *