Op tijd komen, het blijft een dingetje

Iedereen die mij een beetje kent weet, Lindsay komt graag op tijd. Ik calculeer eigenlijk altijd wel extra tijd in, mocht ik onverwacht vertraging oplopen dankzij het openbaar vervoer. Maar soms zijn er van die dagen dat het echt niet lijkt te lukken. Dan gaat het in de ochtend al mis en heb je het gevoel dat je de hele dag achter je leven aanloopt. Nou zo’n dag, die had ik afgelopen donderdag…
Lees verder

Let’s clean up my mind

Ondanks dat het niet heel goed met mij gaat op dit moment (dit was hier te lezen) wilde ik Joyfull life wel door laten gaan. Mijn blogs wil ik zo goed mogelijk bij houden. Schrijven helpt. Maar iets wat voor mij op dit moment ook heel erg helpt, om even mijn hoofd leeg te maken, even de focus ergens anders op te hebben. Iets waar ik wel een klein beetje geluk uit haal is mijn grote liefde voor sporten.

Nooit gedacht dat ik sporten als uitlaatklep zou hebben. Ik ben een emo-eter. Naja, dat was ik tenminste. Mijn verdriet, frustraties, ik uitte die niet, ik at het weg. Ik ontwikkelde op die wijze een eetstoornis. Maar overwon deze ook. Dit was ook op mijn blog te lezen. En sinds het minder goed met mij gaat val ik niet in mijn oude patroon terug. Dit is voor mij een waardevolle stap. Ik uit mijn verdriet, mijn frustraties, mijn onmacht nu op een andere manier. Ik duik de sportschool in. Zwemmen, Body Balance, een rondje cardio of een pittige training met mijn personal trainer. Heerlijk. Inmiddels ben ik een bekend gezicht geworden en voel ik me vertrouwd tussen iedereen.


Zeker uit het trainen met een personal trainer haal ik veel. Dat komt doordat het één op één is. Hij weet mijn verhaal, mijn gevecht tegen de kilo’s. Maar hij weet ook waarom het nu even niet goed gaat. De nodige traantjes zijn dan ook wel gevallen. Om vervolgens samen weer te knallen en er maximaal voor te gaan. Ik kijk dan ook echt uit naar de vrijdagen. Ziek of niet, last van mijn knieblessure of niet. Gewoon even heerlijk gaan met die banaan. Verstand op nul en knallen! En de volgende dag kromlopen van de spierpijn 😉

Dus mocht jij je afvragen waar ik deze vrijdagmiddag uithang? Ik ben sporten!

Alles goed?

Toen ik bezig was met het opzetten van Kleine Vlinder wilde ik eerlijkheid brengen. Eerlijkheid in de wereld van het internet, waar iedereen het perfecte leven lijkt te leiden. Alleen merk ik dat ik dit de laatste tijd doodeng vind. Wat gaat iedereen wel niet van mij denken. En op dit moment kan ik nog niet alles delen. Maar alles goed? Nee, bij mij heel even niet.

Op het moment is er een gevecht gaande in mijn hoofd. Ik heb last van goede en donkere dagen. Van goede en donkere momenten in mijn hoofd. En de donkere dagen, de donkere momenten zijn er op dit moment het meest. En wat het zo lastig maakt, is dat ik nog zo graag, zo erg wil genieten van het leven.

Twee maanden lang wist ik het verborgen te houden. Mijn muurtje was omhoog en niemand zag het verdriet achter mijn lach. Maar na twee maanden brak ik en kon ik niet meer. De donkere wolken braken door en het regende alleen maar. Tranen van verdriet. Stapje voor stapje ging ik dit mensen vertellen. In eerste instantie de mensen die het meest dichtbij stonden. Papa en mama stonden direct klaar, maar mijn beste vriendinnen ook. ‘We zijn er voor je Linds, wat je ook nodig hebt’. Een keer blijven slapen, een keer even janken of een keer alleen maar praten. Ik mag het allemaal.

In de afgelopen tijd hebben ook mensen die niet direct in mijn vriendenkring staan laten weten dat ze er willen zijn. En wat vond ik het lastig om hen het te vertellen. De schaamte was zo groot, de schaamte is nog steeds groot. Desondanks durf ik om hulp te vragen. Ik weet namelijk dat ik het nodig heb, en hoewel ik me dikwijls te veel voel, weet ik dat ik dat niet ben. Ze bieden het mij immers zelf aan. En soms heb ik ook goede dagen en dan denk ik alles goed? Nee, maar dat komt wel weer. Ooit;

Lang verhaal kort – alleen maar liefde

13 maart 2017, Stadsschouwburg Utrecht. Eindelijk de voorstelling ‘Lang verhaal kort’ van Remco Veldhuis. Ik zou in december gaan, maar kon door omstandigheden niet. In die week hoorde ik lovende woorden over deze voorstelling. ‘Lindsay, deze moet je gezien hebben. Probeer echt te gaan.’ Kortom ik kocht een kaartje om hem in Utrecht zien. Lang verhaal kort, in 100 minuten de Bijbel door. Met een mooi gesprek toen de voorstelling nog niet eens begonnen was.

Maar eerst over de voorstelling. Veldhuis en Kemper doen een jaar hun eigen ding. Remco Veldhuis besloot de Bijbel te gaan lezen. Een boek dat dagelijks 150.000 keer over de toonbank gaat. Het meest verkochte boek op de hele wereld. En toch snappen we er niet zo heel veel van. Of laat ik het beter zeggen, het roept zoveel vragen op. Remco Veldhuis doet een poging om wat meer duidelijkheid te creëren. En hoe, voor elk Bijbelboek een aparte map vol met aantekeningen. Maar voordat we beginnen zijn er drie regels: 1) alles is waar, 2) God bestaat en 3) als jij je beledigd voelt, dan voel je dat. Gaat vanzelf weer over. Met een flinke dosis humor neem hij ons mee in zijn verhaal. Een verhaal dat nimmer ingestudeerd voelt. Het voelt alsof hij het voor de eerste keer verteld, het is puur. Hij laat zien hoe actueel het Woord nog is. Welke tenenkrommende zinnen letterlijk in de Bijbel staan. En dat laat maar zien dat we allemaal ook maar mens zijn.

Het doet mij denken aan het gesprek wat ik vooraf in de foyer had. Ik ging alleen naar deze voorstelling en raakte in gesprek met een vrouw die ook solo was. Zij was speciaal uit Amsterdam naar deze voorstelling gekomen. Als dominee was zij benieuwd naar het verhaal. We hadden het over het geloof, het geloof dat voor mij alleen maar liefde is. Dat wanneer je vroeger moest verantwoorden als je ongelovig was, je dat nu moet als je gelooft in een God, hoe je deze ook wilt noemen. Dat wij het allebei bijzonder vonden dat iemand die ongelovig was, de Bijbel was gaan lezen en hier een hele voorstelling om heen maakte.

De voorstelling van Remco Veldhuis raakte me. Het was persoonlijk en kwetsbaar. En nimmer heeft hij de Bijbel belachelijk gemaakt. Hij was wel kritisch, maar zonder daar doelbewust iemand mee te beledigen. Hij was interactief met de zaal, wist de spanning erin te houden. En als je wilt weten wat zijn eindoordeel over de Bijbel is? De voorstelling is tot eind maart te zien in diverse theaters.

Little stars

Joyfull life nummer drie alweer. Deze wil ik aan iets bijzonders wijden. De kleine sterren in mijn leven, de liefste vrienden om mij heen. De kleine lichtjes die schijnen op de dagen die voor mij zo donker zijn.

Je hebt voldoende quotes die over vriendschap gaan, maar een van de mooiste blijf ik ‘echte vrienden zie je niet, die staan achter je’ vinden. He klopt voor mij niet helemaal, bedoel zie mijn vrienden regelmatig, maar de kern van het verhaal dat ze achter je staan. Achter de keuze’s die je maakt, achter hoe jij je voelt. Als je achterover valt, als je breekt, ze vangen je op. En juist in deze dagen merk ik dat ik heel erg op ze mag leunen. Ik ben zo ontzettend dankbaar.

Een vriendin zei laatst dat ik er nu wel achter zou komen wie mijn echte vrienden zijn. Ik huilde tranen van geluk. De mensen die ik namelijk mijn vrienden noem, zijn stuk voor stuk echte vrienden. Ik kan ze altijd bellen en ik weet dat ze er altijd zullen zijn. En toch vind ik het heel lastig om mij daar aan over te geven. Ben ik niet te veel? Leun ik niet te veel op ze? Ik moet het meer zelf doen. Ja, deze tante is hard voor zichzelf. En dan is er weer een vriend(in) die zegt: ‘Linds, het is nooit te veel, je moet gewoon weten dat ik er voor je ben. Altijd’

En gelukkig zijn ze er niet alleen als het minder gaat hoor, juist ook op de mooie, grappige en hilarische momenten zijn ze er. Ik bedoel we lagen op de terugweg van een avondje uit dubbel van het lachen in de taxi. Waarom dat ook al weer was kun je hier lezen.

Maar welke mensen ik ook zeker wil noemen zijn degene van wie je het niet verwacht. Aan wie ik mijn verhaal vertelde en ze klaar voor me stonden. Wat er ook moest gebeuren. En hoe moeilijk ik dat ook soms vind, ik vraag het. Ik vraag of ik af en toe even op iemands schouder mag leunen. Ze laten mij niet vallen, hoe hard ik ook voor mijzelf ben.

Liefs voor al mijn lieve sterren, mijn kanjers, mijn helden. Wat zou ik toch zonder jullie beginnen? 😉

New colors

Time for change! Denk dat dat iets in mij gedacht heeft. Het was tijd voor verandering, tijd voor een nieuwe Lindsay, tijd voor iets anders, tijd voor mij.

Het begon met het spontane idee om van haarkleur te veranderen. Ik was niet meer happy met mijn eigen kleur. Maar welke kleur gaat het worden. Eigenlijk was ik daar snel over uit. Strawberry Blond. Rood, maar niet als een vuurtoren. Alleen de kapper is wel schreeuwend duur… Laat een vriendin nu kapster zijn en het willen verven, voor niks. Moest alleen de verf zelf betalen. Nou dat was prima te doen. En zo zat ik vorige week dinsdag in de stoel. Als vuurtoren. Tenminste zo zag het eruit toen ik in de verf zat. Na 45 minuten mocht het gewassen worden en de kleur die eruit kwam… Het was precies de kleur die ik in mijn hoofd had! En wat was het gaaf! Het stond mij ook nog. Afgelopen week kreeg ik ook regelmatig de vraag of het toch niet mijn eigen kleur was. Nope, maar ik voel me er wel heel erg thuis in.


Donderdags kwam de dominee bij mij thuis langs om te praten over dingen die er op dit moment in mijn leven gaande zijn. Ooit schrijf ik hier nog een blog over, als de tijd er rijp voor is. Ze bracht de suggestie om mijn slaapkamer te gaan verven. Geniaal idee! Maar dan is het ook wel leuk om wat met meubels te gaan schuiven, misschien een mooie stoel in mijn kamer te gaan zetten. Ja hoor, dit gaat geld kosten! Vrijdags met papa de meubels lopen schuiven en een mooie stoel gehaald. Zaterdag begon ik met de wand die geschilderd zou worden af te plakken en zondags was het dan zo ver. Samen met Sanne ging ik de muur verven. Wat weer hilarische foto’s op leverde. En mijn kamer? Precies zoals ik het wilde, hij is weer van mij!

Got your back babe!

‘Lindsay, wat is je mail, wil je graag even iets sturen.’ ‘Geen probleem joh!’ En ik gaf mijn mailadres. Geen idee, dat ik een mail van drie kantjes zou krijgen. Drie kantjes vol met liefde, vol met gemis, vol met vriendschap.

Post krijgen is altijd leuk, of het nu via de brievenbus op je deurmat valt of dat iemand je een onwijs lange mail stuurt. Maar deze mail raakte me. Hij ontroerde me, gaf mijn traantjes van geluk. Ik had haar zo gemist. Lees verder

Sprekershart

‘Lindsay, mocht er zich ooit eens de aanleiding voordoen zou jij dan jouw verhaal willen vertellen?’ Ik herinner mij die dag nog goed. De dag dat ik Alexandra vertelde waarom ik stage liep bij CliniClowns in de zomer van 2015. Dit verhaal, mijn verhaal gaf de waarde van het werk aan. Hoe mooi zou het zijn om anderen op deze wijze te inspireren?

Toen Alexandra de vraag stelde wist ik niet of ik het kon. Spreken voor een grote groep mensen. Voor die grote groep mensen mijn verhaal vertellen. Maar ik kon tegen die tijd altijd nog nee zeggen. Het was geen verplichting. Alleen toen ik eind november 2016 gebeld werd of ik dit wilde doen overwon mijn enthousiasme het. Deze kans, voor deze mensen, ik wil niets liever dan dit doen. Lees verder

Joyfull life #2: Op ontdekkingstocht

Wat is er nou niet leuker dan dingen doen die je nog nooit gedaan hebt? Dat wil niet zeggen dat je gelijk uit een vliegtuig moet springen of van een brug moet springen met een touw om je enkel. Hoewel dit natuurlijk heel leuk kan zijn, nog niet gedaan. Maar waar ik meer op doel is op ontdekkingstocht gaan. Naar iets gaan kijken wat je niet alledaags zou doen. Zo weet ik nog heel goed dat we out of the blue naar de opera gingen.

Voor een vak binnen mijn opleiding moesten we een verslag schrijven over een voorstelling die we bezocht hadden. Zoals ik al in Joyfull life #1 beschreef zit het met het bezoeken van theatervoorstellingen wel goed, dus ik had keuze waarover mijn verslag ging. Toen we op school hoorde dat we voor een studentenprijs naar een opera konden gaan was dit een reden om op ontdekkingstocht te gaan. Hoe leuk zou opera kunnen zijn?

 

Met twee vriendinnen, die ik van de opleiding ken, ging ik naar deze operavoorstelling genaamd Der Rosenkavalier. Dit was gelijk uitpakken de voorstelling duurde meer dan vier uur. Wel inclusief twee pauzes van twintig minuten, desondanks blijft het een lange zit.

De voorbereiding voor de voorstelling is alleen al leuk. Lekker optutten, leuk jurkje aan. We hebben er alle drie zin in. En wat ziet iedereen er netjes uit! Het is even een beetje raar. Ik voel me niet helemaal op mijn plaats hier. Zelf ben ik niet opgegroeid met het regelmatig bezoeken van theater of musea, laat staan dat ik verstand van opera heb. Maar de interesse, die is meer dan aanwezig.

In de waanzinnige zaal plaatsgenomen worden we meegenomen in een grote beleving. De opera is Duits, maar ze hebben een Nederlandse en Engelse boventitel waardoor je het mee kan lezen. Het verbaast me dat ik het eigenlijk heel goed kan volgen. In het eerste deel moet ik heel erg wennen. Je verwacht dat ze ergens stoppen met zingen en dat gebeurt maar niet. In het tweede deel en derde deel zit ik er helemaal in. De prachtige kostuums, het decor, de zang, waanzinnig. Ik ben echt onder de indruk. De pauzes zijn precies op de juiste moment waardoor het voor ons als publiek ook fijn is om even de benen te strekken. Vervolgens lezen we in het programmaboekje wat we in het volgende deel kunnen verwachten.

Maar we hebben genoten, sindsdien ben ik niet meer naar een opera geweest. Maar mocht ik de kans krijgen, sla ik hem geheel niet af!