Let’s clean up my mind

Ondanks dat het niet heel goed met mij gaat op dit moment (dit was hier te lezen) wilde ik Joyfull life wel door laten gaan. Mijn blogs wil ik zo goed mogelijk bij houden. Schrijven helpt. Maar iets wat voor mij op dit moment ook heel erg helpt, om even mijn hoofd leeg te maken, even de focus ergens anders op te hebben. Iets waar ik wel een klein beetje geluk uit haal is mijn grote liefde voor sporten.

Nooit gedacht dat ik sporten als uitlaatklep zou hebben. Ik ben een emo-eter. Naja, dat was ik tenminste. Mijn verdriet, frustraties, ik uitte die niet, ik at het weg. Ik ontwikkelde op die wijze een eetstoornis. Maar overwon deze ook. Dit was ook op mijn blog te lezen. En sinds het minder goed met mij gaat val ik niet in mijn oude patroon terug. Dit is voor mij een waardevolle stap. Ik uit mijn verdriet, mijn frustraties, mijn onmacht nu op een andere manier. Ik duik de sportschool in. Zwemmen, Body Balance, een rondje cardio of een pittige training met mijn personal trainer. Heerlijk. Inmiddels ben ik een bekend gezicht geworden en voel ik me vertrouwd tussen iedereen.


Zeker uit het trainen met een personal trainer haal ik veel. Dat komt doordat het één op één is. Hij weet mijn verhaal, mijn gevecht tegen de kilo’s. Maar hij weet ook waarom het nu even niet goed gaat. De nodige traantjes zijn dan ook wel gevallen. Om vervolgens samen weer te knallen en er maximaal voor te gaan. Ik kijk dan ook echt uit naar de vrijdagen. Ziek of niet, last van mijn knieblessure of niet. Gewoon even heerlijk gaan met die banaan. Verstand op nul en knallen! En de volgende dag kromlopen van de spierpijn 😉

Dus mocht jij je afvragen waar ik deze vrijdagmiddag uithang? Ik ben sporten!

Little stars

Joyfull life nummer drie alweer. Deze wil ik aan iets bijzonders wijden. De kleine sterren in mijn leven, de liefste vrienden om mij heen. De kleine lichtjes die schijnen op de dagen die voor mij zo donker zijn.

Je hebt voldoende quotes die over vriendschap gaan, maar een van de mooiste blijf ik ‘echte vrienden zie je niet, die staan achter je’ vinden. He klopt voor mij niet helemaal, bedoel zie mijn vrienden regelmatig, maar de kern van het verhaal dat ze achter je staan. Achter de keuze’s die je maakt, achter hoe jij je voelt. Als je achterover valt, als je breekt, ze vangen je op. En juist in deze dagen merk ik dat ik heel erg op ze mag leunen. Ik ben zo ontzettend dankbaar.

Een vriendin zei laatst dat ik er nu wel achter zou komen wie mijn echte vrienden zijn. Ik huilde tranen van geluk. De mensen die ik namelijk mijn vrienden noem, zijn stuk voor stuk echte vrienden. Ik kan ze altijd bellen en ik weet dat ze er altijd zullen zijn. En toch vind ik het heel lastig om mij daar aan over te geven. Ben ik niet te veel? Leun ik niet te veel op ze? Ik moet het meer zelf doen. Ja, deze tante is hard voor zichzelf. En dan is er weer een vriend(in) die zegt: ‘Linds, het is nooit te veel, je moet gewoon weten dat ik er voor je ben. Altijd’

En gelukkig zijn ze er niet alleen als het minder gaat hoor, juist ook op de mooie, grappige en hilarische momenten zijn ze er. Ik bedoel we lagen op de terugweg van een avondje uit dubbel van het lachen in de taxi. Waarom dat ook al weer was kun je hier lezen.

Maar welke mensen ik ook zeker wil noemen zijn degene van wie je het niet verwacht. Aan wie ik mijn verhaal vertelde en ze klaar voor me stonden. Wat er ook moest gebeuren. En hoe moeilijk ik dat ook soms vind, ik vraag het. Ik vraag of ik af en toe even op iemands schouder mag leunen. Ze laten mij niet vallen, hoe hard ik ook voor mijzelf ben.

Liefs voor al mijn lieve sterren, mijn kanjers, mijn helden. Wat zou ik toch zonder jullie beginnen? 😉

Joyfull life #2: Op ontdekkingstocht

Wat is er nou niet leuker dan dingen doen die je nog nooit gedaan hebt? Dat wil niet zeggen dat je gelijk uit een vliegtuig moet springen of van een brug moet springen met een touw om je enkel. Hoewel dit natuurlijk heel leuk kan zijn, nog niet gedaan. Maar waar ik meer op doel is op ontdekkingstocht gaan. Naar iets gaan kijken wat je niet alledaags zou doen. Zo weet ik nog heel goed dat we out of the blue naar de opera gingen.

Voor een vak binnen mijn opleiding moesten we een verslag schrijven over een voorstelling die we bezocht hadden. Zoals ik al in Joyfull life #1 beschreef zit het met het bezoeken van theatervoorstellingen wel goed, dus ik had keuze waarover mijn verslag ging. Toen we op school hoorde dat we voor een studentenprijs naar een opera konden gaan was dit een reden om op ontdekkingstocht te gaan. Hoe leuk zou opera kunnen zijn?

 

Met twee vriendinnen, die ik van de opleiding ken, ging ik naar deze operavoorstelling genaamd Der Rosenkavalier. Dit was gelijk uitpakken de voorstelling duurde meer dan vier uur. Wel inclusief twee pauzes van twintig minuten, desondanks blijft het een lange zit.

De voorbereiding voor de voorstelling is alleen al leuk. Lekker optutten, leuk jurkje aan. We hebben er alle drie zin in. En wat ziet iedereen er netjes uit! Het is even een beetje raar. Ik voel me niet helemaal op mijn plaats hier. Zelf ben ik niet opgegroeid met het regelmatig bezoeken van theater of musea, laat staan dat ik verstand van opera heb. Maar de interesse, die is meer dan aanwezig.

In de waanzinnige zaal plaatsgenomen worden we meegenomen in een grote beleving. De opera is Duits, maar ze hebben een Nederlandse en Engelse boventitel waardoor je het mee kan lezen. Het verbaast me dat ik het eigenlijk heel goed kan volgen. In het eerste deel moet ik heel erg wennen. Je verwacht dat ze ergens stoppen met zingen en dat gebeurt maar niet. In het tweede deel en derde deel zit ik er helemaal in. De prachtige kostuums, het decor, de zang, waanzinnig. Ik ben echt onder de indruk. De pauzes zijn precies op de juiste moment waardoor het voor ons als publiek ook fijn is om even de benen te strekken. Vervolgens lezen we in het programmaboekje wat we in het volgende deel kunnen verwachten.

Maar we hebben genoten, sindsdien ben ik niet meer naar een opera geweest. Maar mocht ik de kans krijgen, sla ik hem geheel niet af!

Joyfull life #1: Theaterliefde

img_7312
Een nieuwe categorie op de vrijdag! De mensen die mij goed kennen weten hoe erg ik van het leven kan genieten. Ook hoe ik onwijs er tegenaan kan trappen en die blogs lees je ook wel terug op de dinsdag. Echter wilde ik ook iets doen met mijn vrolijkheid en daardoor ontstond joyfull life. De eerste vrijdag van elke maand komt er een blog over iets wat mijn leven heel veel plezier brengt. En vandaag beginnen we met de eerste, mijn liefde voor theater.
Lees verder