Op tijd komen, het blijft een dingetje

Iedereen die mij een beetje kent weet, Lindsay komt graag op tijd. Ik calculeer eigenlijk altijd wel extra tijd in, mocht ik onverwacht vertraging oplopen dankzij het openbaar vervoer. Maar soms zijn er van die dagen dat het echt niet lijkt te lukken. Dan gaat het in de ochtend al mis en heb je het gevoel dat je de hele dag achter je leven aanloopt. Nou zo’n dag, die had ik afgelopen donderdag…
Lees verder

Alles goed?

Toen ik bezig was met het opzetten van Kleine Vlinder wilde ik eerlijkheid brengen. Eerlijkheid in de wereld van het internet, waar iedereen het perfecte leven lijkt te leiden. Alleen merk ik dat ik dit de laatste tijd doodeng vind. Wat gaat iedereen wel niet van mij denken. En op dit moment kan ik nog niet alles delen. Maar alles goed? Nee, bij mij heel even niet.

Op het moment is er een gevecht gaande in mijn hoofd. Ik heb last van goede en donkere dagen. Van goede en donkere momenten in mijn hoofd. En de donkere dagen, de donkere momenten zijn er op dit moment het meest. En wat het zo lastig maakt, is dat ik nog zo graag, zo erg wil genieten van het leven.

Twee maanden lang wist ik het verborgen te houden. Mijn muurtje was omhoog en niemand zag het verdriet achter mijn lach. Maar na twee maanden brak ik en kon ik niet meer. De donkere wolken braken door en het regende alleen maar. Tranen van verdriet. Stapje voor stapje ging ik dit mensen vertellen. In eerste instantie de mensen die het meest dichtbij stonden. Papa en mama stonden direct klaar, maar mijn beste vriendinnen ook. ‘We zijn er voor je Linds, wat je ook nodig hebt’. Een keer blijven slapen, een keer even janken of een keer alleen maar praten. Ik mag het allemaal.

In de afgelopen tijd hebben ook mensen die niet direct in mijn vriendenkring staan laten weten dat ze er willen zijn. En wat vond ik het lastig om hen het te vertellen. De schaamte was zo groot, de schaamte is nog steeds groot. Desondanks durf ik om hulp te vragen. Ik weet namelijk dat ik het nodig heb, en hoewel ik me dikwijls te veel voel, weet ik dat ik dat niet ben. Ze bieden het mij immers zelf aan. En soms heb ik ook goede dagen en dan denk ik alles goed? Nee, maar dat komt wel weer. Ooit;

New colors

Time for change! Denk dat dat iets in mij gedacht heeft. Het was tijd voor verandering, tijd voor een nieuwe Lindsay, tijd voor iets anders, tijd voor mij.

Het begon met het spontane idee om van haarkleur te veranderen. Ik was niet meer happy met mijn eigen kleur. Maar welke kleur gaat het worden. Eigenlijk was ik daar snel over uit. Strawberry Blond. Rood, maar niet als een vuurtoren. Alleen de kapper is wel schreeuwend duur… Laat een vriendin nu kapster zijn en het willen verven, voor niks. Moest alleen de verf zelf betalen. Nou dat was prima te doen. En zo zat ik vorige week dinsdag in de stoel. Als vuurtoren. Tenminste zo zag het eruit toen ik in de verf zat. Na 45 minuten mocht het gewassen worden en de kleur die eruit kwam… Het was precies de kleur die ik in mijn hoofd had! En wat was het gaaf! Het stond mij ook nog. Afgelopen week kreeg ik ook regelmatig de vraag of het toch niet mijn eigen kleur was. Nope, maar ik voel me er wel heel erg thuis in.


Donderdags kwam de dominee bij mij thuis langs om te praten over dingen die er op dit moment in mijn leven gaande zijn. Ooit schrijf ik hier nog een blog over, als de tijd er rijp voor is. Ze bracht de suggestie om mijn slaapkamer te gaan verven. Geniaal idee! Maar dan is het ook wel leuk om wat met meubels te gaan schuiven, misschien een mooie stoel in mijn kamer te gaan zetten. Ja hoor, dit gaat geld kosten! Vrijdags met papa de meubels lopen schuiven en een mooie stoel gehaald. Zaterdag begon ik met de wand die geschilderd zou worden af te plakken en zondags was het dan zo ver. Samen met Sanne ging ik de muur verven. Wat weer hilarische foto’s op leverde. En mijn kamer? Precies zoals ik het wilde, hij is weer van mij!

Got your back babe!

‘Lindsay, wat is je mail, wil je graag even iets sturen.’ ‘Geen probleem joh!’ En ik gaf mijn mailadres. Geen idee, dat ik een mail van drie kantjes zou krijgen. Drie kantjes vol met liefde, vol met gemis, vol met vriendschap.

Post krijgen is altijd leuk, of het nu via de brievenbus op je deurmat valt of dat iemand je een onwijs lange mail stuurt. Maar deze mail raakte me. Hij ontroerde me, gaf mijn traantjes van geluk. Ik had haar zo gemist. Lees verder

2017: bring it on!

img_73562016, het jaar dat ik voor de eerste keer aan de beruchte goede voornemens zou gaan doen. En stiekem wilde ik wel iets geks doen. Misschien voor mij niet de grootste uitdaging, maar na mate ik vertelde over mijn idee werd het meer  en meer een statement. Ik zou een jaar lang geen alcohol drinken. ‘Lindsay, dat zou mij nooit lukken!’ of ‘Lindsay, dat is echt niet gezellig.’ Waarom zou ik niet gezellig zijn zonder alcohol? Ik ben geen groter drinker of iets. Misschien twee glazen wijn in de maand. Maar de reacties uit mijn omgeving, die vond ik het interessants. En ik heb gewoon mijn jaar volgemaakt! Was het lastig? Nee, niet echt. Het was wennen, voor zowel mijzelf als mijn omgeving. Gaande het jaar werd het steeds normaler. ‘O ja, Lindsay drinkt niet.’ Inmiddels heb ik mijn eerste glas wijn weer op, en toen werd het spontaan op Instagram geliked. Ben ik dan toch gezelliger met? 😉 Lees verder

Even in mijn veilige bubbel…

Ik heb de behoefte om te schrijven, dingen op papier te zetten. Ik wil dit op papier zetten, ik weet alleen niet hoe. Nog maar twee zinnen en de tranen prikken in mijn ogen. Wat is het toch oneerlijk in de wereld… Maar goed, laat ik maar beginnen waar het allemaal begon…

Zondagavond en we staan op het punt om te beginnen met werken. Eigenlijk werk ik niet op zondag, maar vandaag val ik voor een collega in. We hebben een Facebook-actie gehouden en ik wil op Facebook kijken hoeveel reacties er zijn. Dat kan ik niet vinden en ik ga terug naar mijn homepage. Daar staat in bericht dat alles stil doet staan. Lees verder

insp;re

ff18f324aab9f160ddc0dcbb0cd390bf

Een schrijver kan kiezen om een zin door te laten lopen door een puntkomma te gebruiken. Of door het af te breken door de zin te eindigen met een punt. Sommige mensen komen in hun leven op een punt terecht waar er een punt gezet kon worden; zij ‘kozen’ er alleen voor om een puntkomma te zetten.

Twee weken terug blogde ik nog over 16 november. De dag waar een punt achter mijn leven had kunnen komen. Echter het werd een puntkomma. De jaren erna zijn niet altijd makkelijk geweest. Sterker nog ik heb ooit een depressie gehad, ik heb een burn-out gehad. Via via kwam ik op het Project Semicolon terecht, ook wel Project Puntkomma. Hierin staat de puntkomma symbool voor de keuze om te leven. Om nu toe te geven aan je verlangen om door te gaan, hoe zwaar de keuze soms ook was. Soms bekeek ik het dag voor dag. Elke nieuwe dag was weer winst. En inmiddels kan ik zeggen dat ik verliefd op het leven ben geworden. Lees verder

Het monster aan de overkant

Het monster staat aan de overkant van het ravijn. Hij gooit elke keer een touw, elke keer moet ik het touw vasthouden. Ik heb mijn handen vol. Zodra hij dat ziet trekt hij aan de touwen. Hij wil mij het ravijn in hebben en ik weet niet of ik hem kan vertrouwen. Ik wil hem niet vertrouwen, dus ik vecht terug. Alleen ik ben zo moe. Zo moe van het vechten tegen het monster in mijn hoofd.

Hij zit in mijn hoofd. Het monster aan de overkant van het ravijn staat voor alle negatieve stemmen die ik heb. Hij is een tijd afwezig geweest, maar ik hoor hem weer. Ik hoor hem zeggen wat hij van mij vindt, maar dat is niet wat hij echt zegt. Lees verder

Houdt het dan ook nooit op?

16 november 2016. Dan is het precies 11 jaar geleden. Dan is 16 november alweer 11 keer voorbij gekomen nadat ik 16 november 2005 een ongeluk kreeg. Dit jaar valt het op een woensdag. Net als toen. Alleen door het berichtje wat ik zondagavond kreeg was 16 november 2005 even heel dichtbij.

img_6828Het is mijn broertje die mij een link doorstuurt van de krant. De regiokrant uit de regio waar ik opgroeide. Middels de link wordt ik doorgestuurd naar een artikel over een fietster dat gewond is geraakt door een aanrijding met een bestelbus. Precies op dezelfde kruising en ook met een bestelbus. Precies op mijn kruising. Heel even staat de wereld stil. Houdt het dan ook nooit op? Lees verder