Got your back babe!

‘Lindsay, wat is je mail, wil je graag even iets sturen.’ ‘Geen probleem joh!’ En ik gaf mijn mailadres. Geen idee, dat ik een mail van drie kantjes zou krijgen. Drie kantjes vol met liefde, vol met gemis, vol met vriendschap.

Post krijgen is altijd leuk, of het nu via de brievenbus op je deurmat valt of dat iemand je een onwijs lange mail stuurt. Maar deze mail raakte me. Hij ontroerde me, gaf mijn traantjes van geluk. Ik had haar zo gemist. Lees verder

Sprekershart

‘Lindsay, mocht er zich ooit eens de aanleiding voordoen zou jij dan jouw verhaal willen vertellen?’ Ik herinner mij die dag nog goed. De dag dat ik Alexandra vertelde waarom ik stage liep bij CliniClowns in de zomer van 2015. Dit verhaal, mijn verhaal gaf de waarde van het werk aan. Hoe mooi zou het zijn om anderen op deze wijze te inspireren?

Toen Alexandra de vraag stelde wist ik niet of ik het kon. Spreken voor een grote groep mensen. Voor die grote groep mensen mijn verhaal vertellen. Maar ik kon tegen die tijd altijd nog nee zeggen. Het was geen verplichting. Alleen toen ik eind november 2016 gebeld werd of ik dit wilde doen overwon mijn enthousiasme het. Deze kans, voor deze mensen, ik wil niets liever dan dit doen. Lees verder

Making new memories

Na mijn verjaardag en onze nacht uit, waar je hier over kan lezen was het tijd om mijn koffer te pakken. Ik had geen idee waar ik naartoe zou gaan, en dat maakt het best lastig. Het zou koud worden, dus warme truien mee, niet teveel aangezien we alleen handbagage meekonden nemen. Ik legde wat spullen om mijn bed en vroeg of dit zo alle spullen waren. Het bleek het geval, op naar Haarlem waar we zouden slapen, voordat we maandagochtend om 5 uur in de ochtend in de auto zouden zitten…

We hebben het over onze favoriete vakantie’s en ik noem mijn vakantie naar Praag met mijn toenmalige vriend. Hoewel het mijn mooiste vakantie was heb ik geen foto’s meer. Na onze break-up wilde ik afscheid nemen van alle herinneringen. Toen ik de foto’s wegdeed beloofde ik dat ik terug zou gaan, nieuwe herinneringen zou gaan maken. Geen idee dat ik er 12 uur later weer rond zou lopen…

Als we gaan boarden zie ik het op het bordje staan. Gaan we naar Praag??? ‘Ja,’ zegt ze glundert. Ik knuffel haar maar besef het nog niet helemaal. We gaan naar Praag. Mijn geliefde stad waar zij nog nooit was geweest. Pas als we hoog in de lucht zitten besef ik het me echt. Ik ga terug. Samen met mijn beste vriendin. En dan komen de traantjes. Ik had niet durven dromen dat ik die nieuwe herinneringen zou maken met mijn beste vriendin. Het was nu al het mooiste verjaardagscadeau wat ik ooit kreeg.


En zoals ik gewend ben nooit half werk. We slapen in een prachtig hotel met het stadsplein op loopafstand. Het is heerlijk om weer terug te zijn. Heel anders aangezien het nu hartje winter is, maar ik geniet met volle teugen. Wat was ik hier aan toe. Op onze tweede dag doen we een stadswandeling met een gids. Dennis van Praag Tours laat ons Praag zien. Hij maakt de verhalen af die ik ergens in mijn geheugen had opgeslagen. Op de John Lennon Wall krijgen we een stift om zelf iets achter te laten, we moesten even denken tot ik zei: ‘making new memories.’ Dat was waar deze hele reis om draaide.

Onze derde dag vliegen we eind van de middag terug naar Nederland. Alleen niet voordat we nog even de wellness zijn ingedoken om onze trip goed af te sluiten. En eigenlijk wil ik nog niet terug, we willen allebei niet terug. Dit blijft een stad die je kunt blijven ontdekken. Begin van de avond landden wij weer in Nederland en voor het eerst heb ik heimwee. Heimwee naar Praag in plaats van naar huis.

Lieve Lisa, ik heb het al tegen je gezegd, maar ik ben je zo dankbaar voor dit verjaardagscadeau. Je had geen idee wat voor emotionele waarde hier achter zat. Dankjewel dat je bij mijn nieuwe herinneringen was. Maar vooral dankjewel dat je mijn beste vriendinnetje bent.

Drie kusjes op je wang

Afgelopen zaterdag mocht ik 24 kaarsjes uitblazen, ik was jarig! Het liefste vier ik dit met de mensen om mij heen die dichtbij mij staan, waar ik zelf ook veel om geef. We eindigde onverwacht nog in de stad en belandde om half vijf in bed. Kortom een heel goed feestje gevierd!

De twee dagen ervoor tussen alle afspraken door een chocoladetaart en een cheesecake gebakken. Ik vind het elk jaar een leuk idee en ook elk jaar denk ik weer, waarom? Mijn moeder bakt een heerlijke stroopwafeltaart, dus dat scheelde weer een beetje. Mijn broertje komt vrijdagavond al dus die kon zaterdagochtend mooi meehelpen. Lees verder

Een nacht voor in de boeken…

img_7320Happy new year! 2017 is begonnen. Ik kan niet anders dan vertellen wat voor geweldig oud en nieuw ik heb gehad. Ik heb namelijk gewerkt op Kraft, een groot nieuwjaarsfeest waar de nadruk lag op technomuziek, gezelligheid en het nieuwe jaar goed beginnen.

Het was de eerste keer dat ik ging werken met Oud & Nieuw en dan nu ook nog eens in de nacht. 23.30 uur verzamelen om samen het nieuwe jaar in te knallen en vervolgens werken tot een uur of 8.30. Pittig, maar ik was goed voorbereid, mijn slaapritme een dag van te voren al een beetje veranderd en laat opgestaan. Ik moet zeggen dat me dat prima afging. Wat het natuurlijk extra leuk maakte, is dat ik met vier andere collega’s van Flint zou gaan werken. Nog niet genoemd, maar het feest werd in ons vertrouwde theater georganiseerd. Lees verder

Jij bent onmisbaar!

poster19 november was het dan eindelijk zover; de vrijwilligersdag van Stichting CliniClowns. Samen met een aantal medevrijwilligers en wat helpende handen van kantoor hadden we een dag vol activiteiten georganiseerd. Spelletjes, goede gesprekken, een rondleiding door het CliniClowns College. De pret kon niet op. En dat allemaal om dat ene te benadrukken. De vrijwilligers van Stichting CliniClowns zijn onmisbaar en jij dus ook! Lees verder

Een bord vol slagroom

4 oktober 2016 waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Reden voor een feestje toch? Dit doen ze met een etentje met vrienden en familie. Een avond vol gezelligheid, lekker eten en een traantje. Ik loop zo goed als zonder krukken dus je zou verwachten geen gekkigheden. Niks bleek minder waar. Mama heeft net haar elleboog gebroken en de avond eindigt met Lindsay die in een bord slagroom geduwd wordt. Een avond met een lach en een traan, maar bovenal heel veel liefde.

papa-en-mama-25-jaar-getrouwd-1 Lees verder

Zeemeerminnenhaar

IMG_6144Een studiegenoot noemt mijn haar altijd zeemeerminnenhaar. Lang, beetje slag en een volle bos. ‘Mag ik even aan je haar zitten?’ Ik vind het heerlijk als iemand door mijn haar kroelt dus geen probleem. En toen kreeg ik een plan…

Na drie operaties in één jaar tijd was mijn haar niet meer wat het was geweest. Het was zwaar beschadigd en elke keer als ik naar de kapper ging moest er een flink stuk vanaf. Door goede verzorgingsproducten te gebruiken werd mijn haar weer sterker en gezond. Daarnaast begon mijn haar in snel tempo lengte te krijgen. Aangezien ik vaker te horen kreeg dat ik zulk mooi haar had wilde ik er meer mee doen en besloot het te laten groeien. Zo lang dat ik het kon doneren aan Haarwensen, een organisatie die met gedoneerde haren pruiken maakt voor kinderen die dit nodig hebben. Dit moest toch niet zo moeilijk zijn? Lees verder

Voor niks werken

Afgelopen week had ik een interessant gesprek tijdens het vrijwilligerswerk wat ik deed voor Festival Bombarie. We hadden het namelijk over de motivatie om vrijwilligerswerk te doen. Sommigen deden dit aangezien ze werkloos waren en ritme wilden hebben, anderen omdat ze al gepensioneerd waren en actief wilde blijven. En je had mensen als mij, die het deden, gewoon, omdat het leuk is.

Maar waarom zou je vrijwilligerswerk doen als je ook een betaalde baan kon krijgen? Maar betekend dat dan als je niet betaald krijgt als je vrijwilligerswerk doet? Het  volgende verhaal symboliseert misschien wel precies waarom ik vrijwilligerswerk doe. Lees verder