New colors

Time for change! Denk dat dat iets in mij gedacht heeft. Het was tijd voor verandering, tijd voor een nieuwe Lindsay, tijd voor iets anders, tijd voor mij.

Het begon met het spontane idee om van haarkleur te veranderen. Ik was niet meer happy met mijn eigen kleur. Maar welke kleur gaat het worden. Eigenlijk was ik daar snel over uit. Strawberry Blond. Rood, maar niet als een vuurtoren. Alleen de kapper is wel schreeuwend duur… Laat een vriendin nu kapster zijn en het willen verven, voor niks. Moest alleen de verf zelf betalen. Nou dat was prima te doen. En zo zat ik vorige week dinsdag in de stoel. Als vuurtoren. Tenminste zo zag het eruit toen ik in de verf zat. Na 45 minuten mocht het gewassen worden en de kleur die eruit kwam… Het was precies de kleur die ik in mijn hoofd had! En wat was het gaaf! Het stond mij ook nog. Afgelopen week kreeg ik ook regelmatig de vraag of het toch niet mijn eigen kleur was. Nope, maar ik voel me er wel heel erg thuis in.


Donderdags kwam de dominee bij mij thuis langs om te praten over dingen die er op dit moment in mijn leven gaande zijn. Ooit schrijf ik hier nog een blog over, als de tijd er rijp voor is. Ze bracht de suggestie om mijn slaapkamer te gaan verven. Geniaal idee! Maar dan is het ook wel leuk om wat met meubels te gaan schuiven, misschien een mooie stoel in mijn kamer te gaan zetten. Ja hoor, dit gaat geld kosten! Vrijdags met papa de meubels lopen schuiven en een mooie stoel gehaald. Zaterdag begon ik met de wand die geschilderd zou worden af te plakken en zondags was het dan zo ver. Samen met Sanne ging ik de muur verven. Wat weer hilarische foto’s op leverde. En mijn kamer? Precies zoals ik het wilde, hij is weer van mij!

Sprekershart

‘Lindsay, mocht er zich ooit eens de aanleiding voordoen zou jij dan jouw verhaal willen vertellen?’ Ik herinner mij die dag nog goed. De dag dat ik Alexandra vertelde waarom ik stage liep bij CliniClowns in de zomer van 2015. Dit verhaal, mijn verhaal gaf de waarde van het werk aan. Hoe mooi zou het zijn om anderen op deze wijze te inspireren?

Toen Alexandra de vraag stelde wist ik niet of ik het kon. Spreken voor een grote groep mensen. Voor die grote groep mensen mijn verhaal vertellen. Maar ik kon tegen die tijd altijd nog nee zeggen. Het was geen verplichting. Alleen toen ik eind november 2016 gebeld werd of ik dit wilde doen overwon mijn enthousiasme het. Deze kans, voor deze mensen, ik wil niets liever dan dit doen. Lees verder

Joyfull life #2: Op ontdekkingstocht

Wat is er nou niet leuker dan dingen doen die je nog nooit gedaan hebt? Dat wil niet zeggen dat je gelijk uit een vliegtuig moet springen of van een brug moet springen met een touw om je enkel. Hoewel dit natuurlijk heel leuk kan zijn, nog niet gedaan. Maar waar ik meer op doel is op ontdekkingstocht gaan. Naar iets gaan kijken wat je niet alledaags zou doen. Zo weet ik nog heel goed dat we out of the blue naar de opera gingen.

Voor een vak binnen mijn opleiding moesten we een verslag schrijven over een voorstelling die we bezocht hadden. Zoals ik al in Joyfull life #1 beschreef zit het met het bezoeken van theatervoorstellingen wel goed, dus ik had keuze waarover mijn verslag ging. Toen we op school hoorde dat we voor een studentenprijs naar een opera konden gaan was dit een reden om op ontdekkingstocht te gaan. Hoe leuk zou opera kunnen zijn?

 

Met twee vriendinnen, die ik van de opleiding ken, ging ik naar deze operavoorstelling genaamd Der Rosenkavalier. Dit was gelijk uitpakken de voorstelling duurde meer dan vier uur. Wel inclusief twee pauzes van twintig minuten, desondanks blijft het een lange zit.

De voorbereiding voor de voorstelling is alleen al leuk. Lekker optutten, leuk jurkje aan. We hebben er alle drie zin in. En wat ziet iedereen er netjes uit! Het is even een beetje raar. Ik voel me niet helemaal op mijn plaats hier. Zelf ben ik niet opgegroeid met het regelmatig bezoeken van theater of musea, laat staan dat ik verstand van opera heb. Maar de interesse, die is meer dan aanwezig.

In de waanzinnige zaal plaatsgenomen worden we meegenomen in een grote beleving. De opera is Duits, maar ze hebben een Nederlandse en Engelse boventitel waardoor je het mee kan lezen. Het verbaast me dat ik het eigenlijk heel goed kan volgen. In het eerste deel moet ik heel erg wennen. Je verwacht dat ze ergens stoppen met zingen en dat gebeurt maar niet. In het tweede deel en derde deel zit ik er helemaal in. De prachtige kostuums, het decor, de zang, waanzinnig. Ik ben echt onder de indruk. De pauzes zijn precies op de juiste moment waardoor het voor ons als publiek ook fijn is om even de benen te strekken. Vervolgens lezen we in het programmaboekje wat we in het volgende deel kunnen verwachten.

Maar we hebben genoten, sindsdien ben ik niet meer naar een opera geweest. Maar mocht ik de kans krijgen, sla ik hem geheel niet af!

Making new memories

Na mijn verjaardag en onze nacht uit, waar je hier over kan lezen was het tijd om mijn koffer te pakken. Ik had geen idee waar ik naartoe zou gaan, en dat maakt het best lastig. Het zou koud worden, dus warme truien mee, niet teveel aangezien we alleen handbagage meekonden nemen. Ik legde wat spullen om mijn bed en vroeg of dit zo alle spullen waren. Het bleek het geval, op naar Haarlem waar we zouden slapen, voordat we maandagochtend om 5 uur in de ochtend in de auto zouden zitten…

We hebben het over onze favoriete vakantie’s en ik noem mijn vakantie naar Praag met mijn toenmalige vriend. Hoewel het mijn mooiste vakantie was heb ik geen foto’s meer. Na onze break-up wilde ik afscheid nemen van alle herinneringen. Toen ik de foto’s wegdeed beloofde ik dat ik terug zou gaan, nieuwe herinneringen zou gaan maken. Geen idee dat ik er 12 uur later weer rond zou lopen…

Als we gaan boarden zie ik het op het bordje staan. Gaan we naar Praag??? ‘Ja,’ zegt ze glundert. Ik knuffel haar maar besef het nog niet helemaal. We gaan naar Praag. Mijn geliefde stad waar zij nog nooit was geweest. Pas als we hoog in de lucht zitten besef ik het me echt. Ik ga terug. Samen met mijn beste vriendin. En dan komen de traantjes. Ik had niet durven dromen dat ik die nieuwe herinneringen zou maken met mijn beste vriendin. Het was nu al het mooiste verjaardagscadeau wat ik ooit kreeg.


En zoals ik gewend ben nooit half werk. We slapen in een prachtig hotel met het stadsplein op loopafstand. Het is heerlijk om weer terug te zijn. Heel anders aangezien het nu hartje winter is, maar ik geniet met volle teugen. Wat was ik hier aan toe. Op onze tweede dag doen we een stadswandeling met een gids. Dennis van Praag Tours laat ons Praag zien. Hij maakt de verhalen af die ik ergens in mijn geheugen had opgeslagen. Op de John Lennon Wall krijgen we een stift om zelf iets achter te laten, we moesten even denken tot ik zei: ‘making new memories.’ Dat was waar deze hele reis om draaide.

Onze derde dag vliegen we eind van de middag terug naar Nederland. Alleen niet voordat we nog even de wellness zijn ingedoken om onze trip goed af te sluiten. En eigenlijk wil ik nog niet terug, we willen allebei niet terug. Dit blijft een stad die je kunt blijven ontdekken. Begin van de avond landden wij weer in Nederland en voor het eerst heb ik heimwee. Heimwee naar Praag in plaats van naar huis.

Lieve Lisa, ik heb het al tegen je gezegd, maar ik ben je zo dankbaar voor dit verjaardagscadeau. Je had geen idee wat voor emotionele waarde hier achter zat. Dankjewel dat je bij mijn nieuwe herinneringen was. Maar vooral dankjewel dat je mijn beste vriendinnetje bent.

Drie kusjes op je wang

Afgelopen zaterdag mocht ik 24 kaarsjes uitblazen, ik was jarig! Het liefste vier ik dit met de mensen om mij heen die dichtbij mij staan, waar ik zelf ook veel om geef. We eindigde onverwacht nog in de stad en belandde om half vijf in bed. Kortom een heel goed feestje gevierd!

De twee dagen ervoor tussen alle afspraken door een chocoladetaart en een cheesecake gebakken. Ik vind het elk jaar een leuk idee en ook elk jaar denk ik weer, waarom? Mijn moeder bakt een heerlijke stroopwafeltaart, dus dat scheelde weer een beetje. Mijn broertje komt vrijdagavond al dus die kon zaterdagochtend mooi meehelpen. Lees verder

2017: bring it on!

img_73562016, het jaar dat ik voor de eerste keer aan de beruchte goede voornemens zou gaan doen. En stiekem wilde ik wel iets geks doen. Misschien voor mij niet de grootste uitdaging, maar na mate ik vertelde over mijn idee werd het meer  en meer een statement. Ik zou een jaar lang geen alcohol drinken. ‘Lindsay, dat zou mij nooit lukken!’ of ‘Lindsay, dat is echt niet gezellig.’ Waarom zou ik niet gezellig zijn zonder alcohol? Ik ben geen groter drinker of iets. Misschien twee glazen wijn in de maand. Maar de reacties uit mijn omgeving, die vond ik het interessants. En ik heb gewoon mijn jaar volgemaakt! Was het lastig? Nee, niet echt. Het was wennen, voor zowel mijzelf als mijn omgeving. Gaande het jaar werd het steeds normaler. ‘O ja, Lindsay drinkt niet.’ Inmiddels heb ik mijn eerste glas wijn weer op, en toen werd het spontaan op Instagram geliked. Ben ik dan toch gezelliger met? 😉 Lees verder

Joyfull life #1: Theaterliefde

img_7312
Een nieuwe categorie op de vrijdag! De mensen die mij goed kennen weten hoe erg ik van het leven kan genieten. Ook hoe ik onwijs er tegenaan kan trappen en die blogs lees je ook wel terug op de dinsdag. Echter wilde ik ook iets doen met mijn vrolijkheid en daardoor ontstond joyfull life. De eerste vrijdag van elke maand komt er een blog over iets wat mijn leven heel veel plezier brengt. En vandaag beginnen we met de eerste, mijn liefde voor theater.
Lees verder

Jij bent onmisbaar!

poster19 november was het dan eindelijk zover; de vrijwilligersdag van Stichting CliniClowns. Samen met een aantal medevrijwilligers en wat helpende handen van kantoor hadden we een dag vol activiteiten georganiseerd. Spelletjes, goede gesprekken, een rondleiding door het CliniClowns College. De pret kon niet op. En dat allemaal om dat ene te benadrukken. De vrijwilligers van Stichting CliniClowns zijn onmisbaar en jij dus ook! Lees verder

Een bord vol slagroom

4 oktober 2016 waren mijn ouders 25 jaar getrouwd. Reden voor een feestje toch? Dit doen ze met een etentje met vrienden en familie. Een avond vol gezelligheid, lekker eten en een traantje. Ik loop zo goed als zonder krukken dus je zou verwachten geen gekkigheden. Niks bleek minder waar. Mama heeft net haar elleboog gebroken en de avond eindigt met Lindsay die in een bord slagroom geduwd wordt. Een avond met een lach en een traan, maar bovenal heel veel liefde.

papa-en-mama-25-jaar-getrouwd-1 Lees verder