New colors

Time for change! Denk dat dat iets in mij gedacht heeft. Het was tijd voor verandering, tijd voor een nieuwe Lindsay, tijd voor iets anders, tijd voor mij.

Het begon met het spontane idee om van haarkleur te veranderen. Ik was niet meer happy met mijn eigen kleur. Maar welke kleur gaat het worden. Eigenlijk was ik daar snel over uit. Strawberry Blond. Rood, maar niet als een vuurtoren. Alleen de kapper is wel schreeuwend duur… Laat een vriendin nu kapster zijn en het willen verven, voor niks. Moest alleen de verf zelf betalen. Nou dat was prima te doen. En zo zat ik vorige week dinsdag in de stoel. Als vuurtoren. Tenminste zo zag het eruit toen ik in de verf zat. Na 45 minuten mocht het gewassen worden en de kleur die eruit kwam… Het was precies de kleur die ik in mijn hoofd had! En wat was het gaaf! Het stond mij ook nog. Afgelopen week kreeg ik ook regelmatig de vraag of het toch niet mijn eigen kleur was. Nope, maar ik voel me er wel heel erg thuis in.


Donderdags kwam de dominee bij mij thuis langs om te praten over dingen die er op dit moment in mijn leven gaande zijn. Ooit schrijf ik hier nog een blog over, als de tijd er rijp voor is. Ze bracht de suggestie om mijn slaapkamer te gaan verven. Geniaal idee! Maar dan is het ook wel leuk om wat met meubels te gaan schuiven, misschien een mooie stoel in mijn kamer te gaan zetten. Ja hoor, dit gaat geld kosten! Vrijdags met papa de meubels lopen schuiven en een mooie stoel gehaald. Zaterdag begon ik met de wand die geschilderd zou worden af te plakken en zondags was het dan zo ver. Samen met Sanne ging ik de muur verven. Wat weer hilarische foto’s op leverde. En mijn kamer? Precies zoals ik het wilde, hij is weer van mij!

Sprekershart

‘Lindsay, mocht er zich ooit eens de aanleiding voordoen zou jij dan jouw verhaal willen vertellen?’ Ik herinner mij die dag nog goed. De dag dat ik Alexandra vertelde waarom ik stage liep bij CliniClowns in de zomer van 2015. Dit verhaal, mijn verhaal gaf de waarde van het werk aan. Hoe mooi zou het zijn om anderen op deze wijze te inspireren?

Toen Alexandra de vraag stelde wist ik niet of ik het kon. Spreken voor een grote groep mensen. Voor die grote groep mensen mijn verhaal vertellen. Maar ik kon tegen die tijd altijd nog nee zeggen. Het was geen verplichting. Alleen toen ik eind november 2016 gebeld werd of ik dit wilde doen overwon mijn enthousiasme het. Deze kans, voor deze mensen, ik wil niets liever dan dit doen. Lees verder

2017: bring it on!

img_73562016, het jaar dat ik voor de eerste keer aan de beruchte goede voornemens zou gaan doen. En stiekem wilde ik wel iets geks doen. Misschien voor mij niet de grootste uitdaging, maar na mate ik vertelde over mijn idee werd het meer  en meer een statement. Ik zou een jaar lang geen alcohol drinken. ‘Lindsay, dat zou mij nooit lukken!’ of ‘Lindsay, dat is echt niet gezellig.’ Waarom zou ik niet gezellig zijn zonder alcohol? Ik ben geen groter drinker of iets. Misschien twee glazen wijn in de maand. Maar de reacties uit mijn omgeving, die vond ik het interessants. En ik heb gewoon mijn jaar volgemaakt! Was het lastig? Nee, niet echt. Het was wennen, voor zowel mijzelf als mijn omgeving. Gaande het jaar werd het steeds normaler. ‘O ja, Lindsay drinkt niet.’ Inmiddels heb ik mijn eerste glas wijn weer op, en toen werd het spontaan op Instagram geliked. Ben ik dan toch gezelliger met? 😉 Lees verder

De . die een ; werd.

Lief dagboek,

Voor velen is vandaag een dag als alle andere. Voor mij zal 16 november nooit meer normaal worden. Dit jaar is 16 november extra raar, dit jaar is het op een woensdag. Net zoals elf jaar geleden…

Ik weet het nog zo goed. Ik stapte ’s ochtends op mijn fiets. Het was mistig, regenkleding aan. Onderweg naar school en als ik uit school kwam zou ik de cadeau’s voor mijn surprise kopen. We hadden in de klas de dag ervoor lootjes getrokken. Onderweg maakte ik een foto van de lucht. De wolken hadden een grappige vorm. Ongeveer tien minuten later was de klap, de klap die alles deed veranderen.

img_6741 Lees verder

Het monster aan de overkant

Het monster staat aan de overkant van het ravijn. Hij gooit elke keer een touw, elke keer moet ik het touw vasthouden. Ik heb mijn handen vol. Zodra hij dat ziet trekt hij aan de touwen. Hij wil mij het ravijn in hebben en ik weet niet of ik hem kan vertrouwen. Ik wil hem niet vertrouwen, dus ik vecht terug. Alleen ik ben zo moe. Zo moe van het vechten tegen het monster in mijn hoofd.

Hij zit in mijn hoofd. Het monster aan de overkant van het ravijn staat voor alle negatieve stemmen die ik heb. Hij is een tijd afwezig geweest, maar ik hoor hem weer. Ik hoor hem zeggen wat hij van mij vindt, maar dat is niet wat hij echt zegt. Lees verder

Houdt het dan ook nooit op?

16 november 2016. Dan is het precies 11 jaar geleden. Dan is 16 november alweer 11 keer voorbij gekomen nadat ik 16 november 2005 een ongeluk kreeg. Dit jaar valt het op een woensdag. Net als toen. Alleen door het berichtje wat ik zondagavond kreeg was 16 november 2005 even heel dichtbij.

img_6828Het is mijn broertje die mij een link doorstuurt van de krant. De regiokrant uit de regio waar ik opgroeide. Middels de link wordt ik doorgestuurd naar een artikel over een fietster dat gewond is geraakt door een aanrijding met een bestelbus. Precies op dezelfde kruising en ook met een bestelbus. Precies op mijn kruising. Heel even staat de wereld stil. Houdt het dan ook nooit op? Lees verder

Geen muurtje maar een raam

img_6670Een nieuw schooljaar is begonnen en ik ben begonnen aan mijn minor ‘Ontwikkelingsgericht (leren) trainen’. Een aantal CMV-studenten volgen deze minor ook, maar ik heb ook een heleboel nieuwe mensen mogen ontmoeten. Tijdens een training over belemmerende overtuigingen kwamen we terecht op het muurtje wat iedereen heeft. Dat je beschermt en je veiligheid biedt. Alleen bij mij voelt het niet als een muurtje, voor mij voelt het als iets anders. Lees verder